از جمله بيماري هاي شايع آدميان (که حيوانات ديگر به آن دچار نمي شوند) ، غرور است .

عادتي به ظاهر ساده اما در واقع بلايي خانمان سوز . رهزني که به دروغ و به بهانه ارتقاء شخصيت ، آدمي را به دره هولناک خودپسندي و گمگشتگي سوق مي‏دهد .

اين بيماري گاهي آن قدر پنهان است که فرد ، مغروربودن خود را باور نمي کند ؛ اما درهر حال با درد آن زجر مي‏کشد. 
آدمي به درخت مي ماند که به تعبير مولوي : « شاخي را که ميوه بسيار باشد افتاده تر است ، و آن شاخ را که ميوه اي نباشد سر بالا دارد»

هر قدر درخت جان ما پربارتر و وزين تر باشد متواضع تر خواهيم بود ومطمئناً غرور و نخوت ما محصول سبک مغزي و ناداني است که گفته اند : غرور و خود بيني نتيجه حماقت است.

نبي مکرم اسلام (صلي الله عليه و آله و سلم) که پربار ترين شاخسار آفرينش است و کامل ترين و برترين خلايق ، نمونه کامل تواضع است چنان که نقل شده کسي بر حضرتش در سلام کردن سبقت نمي گرفت و همواره با فروتني رفتار مي کرد ، همان طور که فرزندان پاکش چنينند.

همان طور که تواضع موجب بزرگي و ارتقا چشم گير انسان مي شود ، غرور آتشي است که سرمايه روحي و شخصيتي او را نابود مي کند.

مواظب باشيم که تهديد اين ويروس خطرناک ، جدي است. به خصوص اگر سن روحمان به حدي نرسيده باشد که بتوانيم از واکسن اخلاص استفاده کنيم.

اميرمؤمنان (عليه آلاف التحية و الثناء) مي فرمايد : فروتني نتيجه آگاهي و دانايي است.

راستي شما هيچ انسان مغروري سراغ داريد که حقيقتاً دانا و انديشمند و فرهيخته باشد؟                 
                 افتادگي آموز اگر طالب فيضي                                  هرگز نخورد آب زميني که بلند است