اعتقادات و باورهاي مقدس ديني پايه هاي ساختمان دينداري و معنويت ماست که عملکرد و رفتارهاي ما بر پايه آن شکل مي گيرد و هرچه اين پايه محکم تر باشد آرامش و اطمينان بيشتري به زندگي مي بخشد ، با ايمان ريشه‏دار است که آدمي هويت حقيقي مي يابد و در وادي انسانيت قدم مي گذارد.
آيا تا کنون سعي کرده‏ايم از استحکام ساختمان خود در برابر حوادث طبيعي و غيرطبيعي مطمئن شويم؟

اگر بذر "شک" در دل کاشته شود رفته رفته جوانه مي زند و تنومند مي شود؛ سپس از يک سو خانه دل را متزلزل مي‏کند و از سوي ديگر برکندن آن بسيار سخت مي شود.

وقتي در مسئله‏اي دو دل شدي ، وقتي با اصل دين و دين داري مسئله دار شدي ، ديگر عبادات و اعمال و رفتار ديني در تو اثر نمي کند. دشمنان جانت (همان شياطين جن و انس) ، بذري را در سينه ات مي کارند و هر دم از آن ميوه  مي چينند و آنکه ضرر مي کند ، و به تدريج مي پوسد و خشک مي شود ، تويي.

گاهي سمّ مهلک ترديد ، نقاب تحقيق مي پوشد و با لعاب دل انگيز « نوانديشي» چهره زشت بي اعتقادي را مي‏پوشاند و انسان سست ايمان ، « اداي اهل فکر و مطالعه و انديشه » را در مي آورد.

شاه راه انديشه ، امير المومنين « عليه آلاف التحية و الثناء » مي‏فرمايد:

(( اي مردم! ... مواظب دينتان باشيد. ... محکم بدان بچسبيد ، مبادا کسي شما را از دينتان جدا کند.))

   بي‏شک سؤال دروازه آگاهي و محرک انديشه است و ترديد پلي براي رسيدن به واقعيت ؛ اما سؤال و ترديد منزلگاه نيست و توقف و ماندن در آن ، تزلزل و ويراني مي آفريند.

باور کنيد هشدار مولا جدي است ، آنکه باورهايش را ببازد ، چيزي برايش نمانده است

اگر سلامتي جانمان ، مهم است بايد هر روز نگران تغذيه و بهداشت آن باشيم و از رشد قد و وزن و اندازه آن مطمئن شويم.

نهال لطيف عقيده مراقبت و آبياري مداوم مي خواهد تا به درختي استوار و ثمربخش و سايه گستر تبديل شود ، و تنها در اين صورت آدمي احساس آرامش و اطمينان خواهد داشت.

راستي دين را از که بايد آموخت ؟ و کدام سرچشمه زلال تر است ؟ و آيا هر مايعي مي تواند جاي آب را بگيرد ويا هر کتاب و گوينده‏ و انديشه‏اي ، مرهم شبهه‏ها و ترديدهايمان شود؟